Photography by Mikheil Samkharadze [Me]
© All rights reserved.
ამასწინათ დამაფიქრა სიტყვამ _ “სასწაული”… ის, რომ სასწაულები (რელიგიური გაგებით) არ არსებობს, ეს ნათელია და ამ ჭეშმარიტებას თავად სიტყვა “სასწაული” ღაღადებს.. “სასწაული” – ეს სიტყვა ძალიან ძველია და მას ადრეც ისევ ისე იყენებდნენ ალბათ, როგორც დღეს… და, რადგან ძველად ბევრი სიტყვა გამოითქმებოდა და იწერებოდა “ძველებურად”, მაგალითად: საწუთროი, უხეთქნა, მთუარეი და სხვა მსგავსი… ამიტომ მივიჩნიოთ ეს სიტყვაც იმ ძველ ლექსიკის მაგალითად და ვნახოთ, რას აღნიშნავს ის ძველი ქართული სალაპარაკო ლექსიკონის ენაზე: თუ სიტყვა “მთუარეი” არის მთვარე, ამ შემთხვევაშიც ასო-ბგერა “უ” გადაიქცევა “ვ” ასო-ბგერად (და ამის ბევრი მაგალითი გვაქვს) და რას მივიღებთ? “სასწაული” _ სასწავლი.. ანუ ის რაც ჯერ არ უსწავლიათ, ის, რაც გამოსაკვლევია, ის, რაც შესასწავლია და თვითონ სიტყვა ამბობს, რომ რაღაც X მოვლენის შესწავლა შესაძლებელია ადამიანისათვის.. და არა ის, რაც ზებუნებრივია და გონებისათვის მიუწვდომელი…
ამით იმის თქმა მინდა, რომ ყველაფერი მარტივია და შარავანდედებით შემოსვა არაა საჭირო. არაა საჭირო ასევე კლიტეები დავადოთ ყველაფერს, რასაც ეკლესია ვერ გაუძღვება წინ..
ამის მერე ძალიან საწყენია, რომ ხშირად თანამედროვე ეკლესია ღიად უპირისპირდება განათლებას, საზღვარგარეთ სწავლას და უცხო ენების ათვისებას. საწყენია რომ, ეკლესია, სადაც დაიბადა კიდეც უმაღლესი საგანმანათლებლო კერები და ამის მაგალითი ბევრი გვაქვს საქართველოშიც, დღეს აქტიურად ეწინააღმდეგება თავის მიერ ნაშობ მოვლენას.. ნუთუ ეკლესიაში არ ითარგმნებოდა ყველაფერი ახალი? რა იყო აბა იყალთოს აკადემია? რატომ დადიოდნენ ქართველი ბერები უცხოეთში და რატომ ბრუნდებოდნენ იქედან ახალი აზროვნებით, როთაც ისევ და ისევ აძლიერებდნენ ეკლესიას? ან რატომ ჩამოდიოდნენ ჩვენს აკადემიებში უცხოელები?
დროა, ეს რაღაც ჩაკეტილი საზღვრები მოვშალოთ.. დროა ეკლესია გამოვიდეს თავის ციხიდან.. და საერთოდ დროა ეკლესია მიხვდეს, რომ არ ძალუძს, გააჩეროს დროის დინება, განვითარება და თანამედროვე მოთხოვნები.. დროა მიხვდნენ, რომ ისინი უნდა მოერგონ ახალ სამყაროს და არა – ახალი სამყარო მათ..
Photography by Mikheil Samkharadze [Me]
© All rights reserved.
