Kesha's Blog

მარტი 1, 2010

წერილი მკითხველს #5 სახელწოდებით “86-88-იანელები…” _ ანუ ჩვენ

Filed under: წერილი მკითხველს — kesha @ 01:41

წერილი მკითხველს #5
სახელწოდებით “86-88-იანელები…” _ ანუ ჩვენ

რაც უფრო ვაკვირდები ჩემს თაობას, მით უფრო კარგად ვამჩნევ, რომ ეს ბავშვები, ჩემი ჩათვლით, რაღაცაზე გაბრაზბულნი არიან. 86-88-იანელების თაობა, რომელსაც არც ისე ბევრი რამ გადაუტანია, დაბოღმილია, გაბრაზებულია და ალესილია: თაობა რომელსაც ყველაფერი ყელში ამოუვიდა: რაც უნახავს და რაც არ უნახავს; თაობა, რომელშიც ძალიან დიდი ენერგიაა დაგროვილი, იმდენად დიდი, რომ საზღვრებს გადმოდის და მალე ყოველგვარ ჯებირს გაარღვევს, მთავარია, ეს ძალა არავინ ჩაახშოს… ძალიან ხშირად მახსენდება გარდაცვლილი პრემიერმინისტრის სიტყვები:”დარჩით ასეთი გაბრაზებულები”. ყოველ გახსენებაზე ენერგიით ვივსები. დარწმუნებული ვარ ჩემი თანამედროვეები, რომლებთან ერთადაც ვიზრდები და ვვითარდები, კონკრეტულად კი ჩემი სანაცნობო წრე, დიდი მომავლის მქონეა. ეჭვი არავის შეეპაროს, რომ საქართველოს მომავალი ჩვენ ვართ და სამშობლოც ჩვენს მხრებს ეყრდნობა, სანუკვარი ვარსკვლავი რომ მოწყვიტოს ციდან. მერწმუნეთ, საქართველოს მომავალი ჩვენს ხელშია. ჩემი თაობა პოლიტიზირებულია და ნურვინ იფიქრებს, რომ ეს ცუდია. ჩვენმა ქვეყანამ უნდა იცოდეს, რომ ჩვენ უკვე აქედან მოყოლებული ვიწყებთ მასზე ზრუნვასა და პატრონობას. ჩვენ ამას ვერვინ დაგვიშლის…
ჩემი თაობა კი მოესწრო საბჭოთა კავშირის ავბედით არსებობას, მის დაშლასა და აფხაზეთის ომს, მაგრამ ამას დიდი გავლენა არ მოუხდენია ჩვენზე. ამ ფაქტმა პირადად მე მოლოდ ცოტა ხნის წინ დამაფიქრა სერიოზულად. ამან მაიძულა გამეანალიზებინა სიტუაცია საქართველოში. ბევრის ცხოვრებაში ამ ცვლილებებმა თავისი კვალი დატოვა. აფხაზეთმა კი ბევრს სულიერი ტრავმა მიაყენა… დრო მოვიდა, რომ დაღუპულ გმირთა სურვილი ახდეს: ყველას თავისი ადგილი მიუჩინონ. ეს იქნება იმ ნათელი თვალების საფასური, რომლებიც სიკვდილმა ომში წასულებიდან გამოარჩია… თაობა, რომელიც დადგმულმა ფარსმა, ხელოვნურმა, წინას- წარგათვლილმა ომმა გააქრო და გამოტოვა დღევანდელი საქართველოს ცხოვრებაში…
ახლა, როცა ამას ვწერ, ძალიან გვიანია და სახლში საარდგომო სამზადისია… მინდა, ყველას მივულოცო აღდგომის ბრწყინვალე დღესასწაული. ალბათ, ამას ყველა მოგვიანებით წაიკითხავს, მაგრამ მაინც გილოცავთ…
ჩემი თანატოლები, რა თქმა უნდა, უფრო მეტად გახსნილები და თავისუფლები არიან ვიდრე ჩვენი მშობლები, მაგრამ ჩვენშიც მოიპოვება უამრავი გაუბდავი. ტალანტები, რომლებიც თავს არ ავლენენ და მხოლოდ რვეულებს ავსებენ ისტერიული გასაიდუმლებით. არ ვიცი, ჩემი ნაწერი ვის მოეწონება და ვის არა, მაგრამ მე იმითაც კმაყოფილი დავრჩები, რომ ჩემი ნაფიქრალი მხოლოდ მე არ მეცოდინება. ვიღაც წაიკითხავს, იტყვის “ყოჩაღ”, სხვანი იტყვიან _ “რა სისულელეა”. მაინც კარგი იქნება, იმიტომ, რომ წაიკითხავენ და ეს ნაუბარი რვეულების გაყვითლებულ ფურცლებზე არ გახუნდება. ვიცი, ჩემი ამხანაგები ჩემზე გაცილებით კარგად და ჭკვიანურად წერენ, მაგრამ რა ხეირი?! თავიანთ ნიჭს მალავენ, თითქოს ნაქურდალი იყოს. ჩემი თაობა ორ უკიდურესობად იყოფა: ან ძალიან განათლებულნი არიან, ან საერთოდ უცოდინრები და უწიგნურები… ჩემი თაობა ბედნიერია… ჩემი თაობა ჯანსაღია… ჩემი თაობა ჩემია და ყველასია… რაღაც სისულელეებს ვწერ; ნეტავ რატომ მომდის აზრად ასეთი ნაბოდვარი?.. შემახსენეთ, მინდა, რომ ძალიან საინტერესო ჩანახატი წაგიკითხოთ, არ დამავიწყდეს… ძალიან უცნაურები ვართ ყველანი. რატომღაც ყველანი ერთმანეთთან ძალიან კარგად ვგრძნობთ თავს, მაგრამ, საქმე საქმეზე რომ მიდგება, რაღაც ვერ ვეწყობით, ვერ ვუწყობთ ერთმანეთს და ვშორდებით… ასეთი შეგრძნება, დარწმუნებული ვარ, მარტო მე არ მეუფლება…
ახლა უკვე ცამეტი მაისია. დიდი დრო გავიდა, რაც აღარაფერი დამიწერია. მომენატრა ამის კეთება. კარგია, რომ უთქვენოდ გამახსენდა ჩანახატის არსებობა. მაშ ასე _ მოემზადეთ!!!

მაინც რა არის
ზანგისთვის საქართველო?..
“ეს წვიმა ბოლოს მომიღებს. ან იწვიმოს წესიერად, ცა ცამოიქცეს, ან საერთოდ არ იწვიმოს, არ შეიძლება?!”
ნერვებმოშლილი გავდივარ სახლიდან… “მარშრუტკების” გაჩერებაზე თერთმეტ ნომერს ველოდები. “რას შვრები, შენი!.. სულ მთლად დამასველა. ამას უნდა ჰყავდეს მანქანა და მე ფეხით უნდა დავდიოდე! ფუი, ამ ცხოვრებას რა ვუთხარი!.. შენიანიც კი არ გცემს პატივს, უცხოელს რაღა მოვთხოვო…”
ძლივს ავაღწიე გაძეძგილ მანქანაში. ცოტა ხანში მძღოლმა კიდევ გააჩერა…
_ შენ “იკარუსის” მძღოლი ხო მარ გგონია თავი?! _ უკმაყოფილების ტალღამ გადაუარა სამარშრუტო ტაქსის…
ძლივს გამეღიმა მოშხამულ ხასიათზე… ”ეს ამინდი პირდაპირპრო- პორციულად მოქმედებს ჩემს ხასიათზე. ნამდვილად ვერ გავმხიარულდები დღეს!..”
ვარაზის ხევიდან აღმართს ავუყევი პირველი კორპუსისაკენ. წვიმა ცრის წვრილი წვეთებით. სპორტულად, გრილად ჩაცმულმა ზანგმა გამირბინა გვერდით. დილის ვარჯიშებს ასრულებს. “არ ეზარება ამ დილით წვიმაში სირბილი?” შავკანიანი აფხაზეთის ამში დაღუპულთა მემორიალს მიუახლოვდა, ნაბიჯს უკლო, ბოლოს სულ გაჩერდა, ქუდი მოიხადა და მდუმარედ რამდენიმე წამით მიაგო პატივი გმირებს; ნელ-ნელა გაშორდა მემორიალს, თავსაბურავი დაიხურა და სირბილი განაგრძო…
გაოგნებული ვდგავარ აღმართის ძირში და ღიმილი არ მშორდება სახიდან. უდიდესი პატივისცემის გრძნობა გამიჩნდა ამ ადამიანის მიმართ. მინდოდა მივსულიყავი და ვაჟკაცურად ჩამომერთმია ხელი, მადლობა გადამეხადა საქციელისათვის…
გამხიარულებულმა ორ წუთში ავირბინე აღმერთი… წვიმა უკვე მსიამოვნებდა… ერთი კითხვა კი არ მშირდებოდა თავიდან: “მაინც რა არის ზანგისთვის საქართველო?..” /05.12.2005/
არანაირი კომენტარი მგონი, საჭირო არაა…
მინადა, რომ ჩემი თაობა სწორედ ასეთი იყოს…

13. 05. 2006.

Advertisements

%(count)s კომენტარი »

  1. რა საკაიფოდ წერ ეეე არ ვიცოდი 🙂 მომეწონა

    პოეზიაზე ძაან ისე პროზა გამოგდის ..პოეტურია შენი პროზა, პოეზია– პირიქით :)))

    წარმატებები

    სულ საინტრესო ყოფილიყავი

    კომენტარი by kri — მარტი 7, 2010 @ 01:41 | პასუხი


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: