Kesha's Blog

ივნისი 28, 2011

გამოდი შენი ციხიდან, ანუ ჩარჩოებს მიღმა ყოფნა დანაშაულია?

Photography by Mikheil Samkharadze [Me]
© All rights reserved.

ის, რომ საქართველოში “საზოგადოება” არ არსებობს, ეს უკვე სადავო საკითხი აღარაა, ყოველ შემთხვევაში, ჩემთვის პირადად ასეა. ჯანსაღი საზოგადოების არარსებობა განსაკუთრებით უკანასკნელ დროს მტკივნეულად საგრძნობი გახდა. საქმე ის გახლავთ, რომ ჯანსაღ ხალხს შეუძლია, ჯანსაღად იაზროვნოს და ძალაუფლების მქონე პირი და მისი გადაწყვეტილბები/ქმედებები ასე თუ ისე შეზღუდოს, გამოთქვას მართებული პროტესტი, იყვიროს, იკივლოს და თუნდაც, პროტესტის ნიშნად თავი დაიწვას მოედანზე, ოღონდ მოთხოვნები ჰქონდეს მართებული და აზროვნებდეს რეალურად. ალბათ, ძნელი შესამჩნევი არაა, რომ “აგვისტოს ევროპელებივით” აღშფოთებული ვარ. ამ ბოლო დროს ხალხის ზომბირების პრობლემები ძალიან შემაწუხებელია. მე ახლა ვარ სტუდენტი, რმელსაც აქვს ამბიციები და სურვილები, რომელსაც უნდა, ამ ქვეყანაში რამეს მიაღწიოს და თავის სახელმწიფოსთვისა და ხალიხსთვის გააკეთოს, ემსახუროს მათ და სიბერეში დაწეროს მემუარები, თუ როგორ აკეთებდა ამას ყველაფერს, თუმცა ამის კეთება ადამიანს უნდა უღირდეს. ეს ყველაფერი ბუნებრივია და ბევრი სტუდენტიც, ჩემს მსგავსად ფიქრობს, თუმცა ამ ბოლო დროს ამ საქმის კეთების სურვილი უფრო და უფრო მიქრება. ვუყურებ რა ე.წ. “საზოგადოებას” ვეჭვობ, მინდა, კი მე ბრბოს ვემსახურებოდე და ამით წყენისა და იმედგაცრუების მეტი არაფერი მივიღო?

საქართველოს მოსახლობის მიდრეკლება ადამიანების გაღმერთებისადმი დღესაც ძალზედ აქტუალურია. პიროვნებების კულტი თურმე დღეს, ისე როგორც არასოდეს, აწუხებს ქართველობას.
საზოგადოება მოიაზრება, როგორც ერთობა, რომელსაც ძალუძს გამოიტანოს დასკვნები, ისწავლოს შეცდომებზე, რადგან სწორედ შეცდომების შედეგად გროვდება გამოცდილება. ჩვენ შეცდომები ნამდვილად არ გვაკლია და არც არასოდეს გვკლებია, თუმცა მათ, ვისაც გამოცდილების “შეგროვება” ევალებოდათ, ამისთვის, რატომღაც, სულ არ ეცალათ.

ეპიკტეტე ამბობდა: “მონაა ის, ვინც საკუთარ თავს ვერ ფლობს”.. როდესაც საქართველოში ბევრი შეცდომებისა და ცოტა გამოცდილების შემდეგ რამდენიმე მოხერხებულმა ადამიანმა ჩათვალა, რომ შეუძლია ეს ყველაფერი გამოიყენოს, ხალხმა მათ “მხსნელები” უწოდა და გადაწყვიტეს, ის, რასაც თვითონ ვერ ხვდებოდნენ და რის მართვასაც თვითონ ვერ ახერხებდნენ, რადგან ამისათვის არც განათლება და არც გამოცდილება არ ჰყოფნიდათ, გადაებარებინათ მათთვის, ვინც ამის სურვილი გამოთქვა და პასუხისმგებლობა საკუთარ თავზე აიღო. შედეგად კი მივიღეთ რა: ხალხი გაზარმაცდა, იმის სტიმული, რომ რამე “ესწავლათ” აღარ ჰქონდათ, რადგან მათ მაგივრად სხვები “შრომობდნენ”. მეორესმხრივ, დაინახეს რა “ჭკვიანებმა”, რომ სრული თავისფლება ჰქონდათ გამოიყენეს ყველაფერი სათავისოდ. აგერ უკვე მერამდენე თაობის “ჭკვიანები” გვყავს პოლიტიკურ სპექტრში და უმეცარი და გაუნათლებელი ხალხი მერამდენე “მხსნელის” ძიებაში ან თუნდაც განდიდებაშია… ეს ხომ უნდა დამთავრდეს როდესმე? მე მწარედ მჯერა, რომ მონობა ქართველებისათვისაა შექმნილი და ყველაზე კარგი და ძვირფასი მონებიც ხომ ქართველები იყვნენ უხსოვარი დროიდან მონათა ბაზრებზე? დღესაც ასეა. დღეს ვისაუბრებ მონობის ფორმაზე – “მონა ღვთისა”..

იყო ასეთი მოაზროვნე კონფუცი, რომელიც ზოგადად ჭკვიანურ აზრებს ამბობდა ხოლმე. ასე მაგალითად: “სწავლა ფიქრის გარეშე უსარგებლოა, ხოლო ფიქრი უსწავლელად სახიფათოაო”.. აი ეს უკანასკნელი დაავადება ჭირს “ორდიპლომიან” ქართველ მოსახლეობას…

ბოლო პერიოდში საკმაოდ ხმაურიანი საუბრები იყო თეა თუთბერიზეზე და საკართველოს კათალიკოს პატრიარქზე. მესმის, რომ თეა თუთბერიძემ თქვა ის, რასაც ფიქრობდა, და ეს ვიღაცებს ეწყინათ, ვიღაცებს რა, ეკლესიის მრევლს ძალიან ეწყინა და მე თეას არ ვამართლებ, მაგრამ არ ვამართლებ არც მათ, ვინც უპირობოდ დარწმუნებულია, რომ არაფერი ცუდი ეკლესიაში არ შეიძლება მოხდეს და “პატრიარქის დასაცავად” თეას აკადრეს ყველაფერი, რისი კადრებაც შეეძლოთ. არამგონია, ეკლესიაში გინებას მოუწოდებდეს ვინმე ვინმეს ეკლესიის დასაცავად. ეს ცრუ მართლმადიდებლობა და ფარისველობა ცალკე თემაა. ქვეყნად არაფერი არ შეიძლება იყოს უეჭველი. უეჭველი ის არის მხოლოდ, რომ ყველაფერი არის საეჭვო. ქართველებს კი აქვთ ერთი (არა ისე ბევრია, მაგრამ…) ძალიან საშინელი და სახიფათო თვისება: ენდობიან ბოლომდე და ყოველთვს გვიან აცნობიერებენ, რომ მაგრად “აჭამეს”.

აი მე, მაგალითად, არ მჯერა, რომ ქუჩის ყოველ კუთხეში აშენებული ეკლესია გააერთიანებს საქართველოს და მართალი გითხრათ, ეს ძალიან მაღიზიანებს (ეს კიდევ ერთია იმ ფაქტთაგან რომ ქართველები ყველაფერს მუთქად მიღებას ყაბულდებიან). როგორ გააერთიანებს? რა საშუალებით? რა ხერხებით? ეს კითხვები რატომ არ ისმის? მე კი უბრალოდ მგონია, რომ ბევრი ეკლესია ბევრ მღვდელს დაასაქმებს და მეტი არაფერი. რა ვქნა, ასე ვფიქრობ და მომკალით მე “ურწმუნო”.

ათეისტი არა ვარ, მწამს რომ არსებობს ღმერთი, მაგრამ არ მწამს იმის, რა ინტერპრეტაციითაც გადმოგვცემს ამას ეკლესია. “ქრისტიანობა, ინდუიზმი, ისლამი და ბუდიზმი სხვა არაფერია თუ არა პატიმრობის სხვადასხვა სახეები. იესო, ბუდა კრიშნა და მუჰამედი თავისუფლებაა, ხოლო ქრისტიანობა, ბუდიზმი, ინდუიზმი და ისლამი მუდამ ტყუიან”. ქრისტე, ბუდა, ალაჰი და კრიშნა ჩემთვის ერთი სუბსტანციაა, სხვადასხვა ხალხებში სხვადასხვანაირად აღქმული და განსახიერებული, ხოლო ამათი “იზმები” მონობის ყველაზე სრულყოფილი ფომებია დედამიწაზე, თანაც – ნებაყოფლობითი.

ხანდახან საჭიროა, დაფიქრდე, არის კი ის “კარგი”, რისაც უპირობოდ გწამს? უპირობოდ მორჩილება არის მონობის უმაღლესი ფორმა, არ აქვს მნიშვნელობა ვის მორჩილებ და ვის ემონები. ქრისტეს, თუკი ის ნამდვილად არსებობდა ამ ქვეყნად, არა მგონია, მონური მორჩილება ექადაგა. მე ასე ვიცი, რომ სადაც არს იქ გარკვევით წერია: ის, ვინც ბრმად მორწმუნეა – მონაა ღვთისა, ხოლო ის, ვინც ცდილობს გაარკვიოს სიღრმეები და შეიმეცნოს, მეგობარია ღვთისა.. მე პირადად არ მიკვირს, მრევლს მღვდლები “მონავ ღვთისათი” რომ მიმართავენ და არა “მეგობაროთი”. ხალხს თუ საკუთარი “მონობა” არ აწუხებს, ხალხის მონობა მღვდელს მითუმეტეს არ შეაწუხებს, პირიქით – აწყობს კიდეც. საქმე ისაა, რომ ყველას სჯერა, ეს მხოლოდ და მხოლოდ სიტყვაა, მაგრამ საქმე არც ისე ადვილადაა. ეკლესიამ მეტნაკლებად შეძლო გაეკონტროლებინა ის, რაც ვერც ერთმა დიქტატურამ ვერ შეძლო: “ცუდი რამის” (კიდევ გასარკვევია ცუდი რას ნიშნავს) გაფიქრებაც კი ცოდვაა (აზრების კონტროლი), ფიზიკური ტკბობა (ცოლქმრულ ურთიერთობებში იზიკური ტკბობა ცოდვაა, თუ გამრავლებას არ ისახავს მიზნად!!!) – ამაზრზენია. ჯორჯ ორუელმა თავის რომანში 1984 აღწერა ტოტალირატული ქვეყანა, რომლის მსგავსიც კი წარმოუდგენელია რომ შეიქმნას, უმაღლესი დონის მაკონტროლებელი სამსახურებით… და ასეთმა დიქტატურამაც კი ვერ დათრგუნა ფიზიკური ტკბობა, თავისუფალი აზროვნება და ეს განახორციელა ეკლესიამ.

არაფერი მაქვს ეკლესიის წინააღმრდეგი, ისევე როგორც სახლებში არ ვუვარდები და არ “ვებრძვი” სხვა რელიგიის აღმსარებლებს, მაგრამ არც იმაზე დავხუჭავ თვალს ვინმე ძალით რომ გვახვევს თავს საკუთარი რელიიგისს ჩარჩოებს.. ამაზე მეტად კი ისაა გამაღიზიანებელი, რომ ამ ჩარჩოებში მკაცრად გამოკეტილია მმართველი ელიტა და არავინაა ექსტრემიზმის შემზღუდავი..

არ მინდა, ერთ დღეს გავიღვიძო და აღმოვაჩინო, რომ ქართველი “აიათოლა ხომეინი” ამერიკის საელჩოს შტურმით აღებას მომიწოდებდეს.. არ მინდა, ვინმემ მუსულმანები ამოხოცოს მთიან აჭარაში.. არ მინდა, ყველა მოსახვევში აღმართული ფერადი ნათურებით განათებული ჯვრები დამყურებდეს თავზე..

მე მწამს ღმერთის და შუამავლები არ მჭირდება მასთან მისასვლელად…

Solitary spectator! by adrians_art
Solitary spectator!, a photo by adrians_art on Flickr.

Photography by: adrians_art (flikr.com)

Advertisements

2 Comments »

  1. dzaliaan magariaa..uprosworad yvelaperii simartleee…mec imaves vpikrooob….sheni gacnoba minda …

    კომენტარი by nino — დეკემბერი 28, 2012 @ 01:41 | პასუხი

  2. momcons aseti saxad moazrovne adamianebi, da tan guli mcxdeba imaze rom asetebi santlit sazebnelia am qvekanashi… mxolod erti ram mimshvidebs guls rom mova odesxac is dro pirovnebaze, individualizmze novatorizmze gaxdeba nomeri pirveli sazrunavi da amit brbos rigebi shetxeldeba…

    კომენტარი by kakha — თებერვალი 24, 2014 @ 01:41 | პასუხი


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: