Kesha's Blog

ივლისი 2, 2014

წერილი მკითხველს #7

შესავლის ნაცვლად: 
[2007 წ.]
წერილი დიდი ხნის წინათ დაიწერა, თუმცა ბლოგს მხოლოდ ახლა დავუბრუნდი.. ვფიქრობ, ღირს ამ ძველმანის აქ გამოქვეყნება 🙂

წერილი მკითხველს #7
სახელწოდებით: flame about “ me and the life… ”

დაახლოებით 5 თვე იქნება არაფერი დამიწერია, თუ არ ჩავთვლით ცოტაოდენ ლექსს და უფრო ცოტა ჩანახატს… არ ვიცი, რისი ბრალია ეს ყველაფერი, რაც ჩემს გარშემო ხდება, რაღაც-რაღაცებს ვეღარ ვხსნი და ამის ინტერესიც დავკარგე… ცხოვრება ძნელად დასამორჩილებელი ხდება, ვერ ვხვდები, რატომ არ ცდლობს გამიადვილოს სავალი გზა, არადა, მართლა ვეღარ ვუძლებ ამ ყველაფერს. ბევრ ნაწილად გავიხლიჩე და, როცა ჩემი ნაწილების შეკვრა-შეკოწიწება მომინდა, ვნახე, რომ ეს უკვე აღარ შემეძლო, და ცხოვრებას ზავი ვთხოვე… რამდენიმე პირობა დამიდო და მორჩა, ამით დავასრულეთ. ცოტა სული უნდა მოვითქვა. ცხოვრებას ასე ადვილად არ დავნებდები. “მტრებთან შერიგება ნიშანია მხოლოდ დაღლილობისა ან სურვილისა, რომ უფრო ხელსაყრელი პოზიცია დავიკავოთ” _ ამბობდა ფრანსუა დე ლაროშფუკო… მეც გამოვიყენებ ამ ხერხს… ცხოვრება ზედმეტად მოხუცებულია, რომ ვერ გავუძლო…

საშინელებაა, როცა აცნობიერებ, რომ გადაიღალე… ცხოვრებაში პირველად გავაცნობიერე, რომ გამოვიფიტე და სადაცაა გადავიწვები…. სულ ყველაფერმა დაკარგა ფერები და მომხიბვლელობა… გახუნდა გრძნობები… უემოციოდ გამოხატავ ემოციებს… და ყოველდღე უფრო მკაფიოდ გრძნობ შენივე ნაბიჯების სიმძიმეს, რომელიც უფრო მძიმდება… ბევრი მეტყვის: “რამ დაგღალა, ნუ აზვიადებ” და კიდევ მრავალ მაგდაგვარ სიტყვათა კომბინაციას, მაგრამ ყველამ იცოდეს, რომ მე პირველად ვაღიარე ჩემი სისუსტე…

დავკარგე დროის შეგრძნება… თითქოს სადღაც უკაცრიელ კუნძულზე მოვხვდი და მაჯის საათიც გამიფუჭდა და სრულად მოვწყდი სამყაროს… ამ ყველაფერს გარკვეული იმედგაცრუებაც დაერთო თან…

ყველაზე ცუდი ადამიანისთვის არის, როცა ვერ ხვდება და ვერ აცნობიერებს არსებულ რეალობას, ვერ აკავშირებს ერთმანეთთან ფაქტებს, ვერ ხვდება ვიღაცების მიერ ნათქვამ სიტყვებს… ანუ სრულ ვაკუუმშია… ასეთი რამ დამემართა მეც… ამის შედეგად მოხდა ის, რომ ფასეულობებმა გადანაცვლება და გადასხვაფერება დაიწყეს… პატარა რევოლუცია მოხდა ჩემს აზროვნებაში… სხვანაირი გავხდი…

ბევრი გამაღიზიანებელი ფაქტორი ამოქმედდა ჩემშივე… უსამართლობის შემჩნევამ და ფიქრმა იმაზე, თუ რატომ ხდება ეს, ძალიან დიდი დრო წამართვა… მე თუ რამეს მივაღწიე ამ ცხოვრებაში, მივაღწიე ჩემივე ხელით, წვალებით, დახარჯვით და დაღლით… და ამის ფონზე, რომ უყურებ, ვიღაცას რომ ხელს ჩაჰკიდებენ და გვერდით მოგისვამენ, მის განვლილ გზას რომ შენსას გაუტოლებენ, დამსახურებასაც და ამ ადგილზე მოსასვლალად დახარჯულ ენერგიას რომ ხელოვნურად გაათანაბრებენ, ამის მერე ხდები აგრესიული რეალობისა და მასისადმი… ხვდები, რომ კარგი რეკლამა და რამდენიმე ადამიანის გულუბრყვილობა ძლიერი საშუალებაა, რომ ბევრს მიაღწიო და ამას ზოგიერთები კარგად იყენებენ…

დამკვირვებლის როლზე გამამწესა დრობით გამარჯებულმა ცხოვრებამ და მაიძულებს მიმდინარე მოვლენებსა და ხალხს დავაკვირდე. ერთი რამ კი ვერ გათვალა, ამით მე საჭირო გამოცდილებასა და ადამიანების აზროვნების მიმართულებას ვწავლობ… თან კარგად ვსწავლობ…

***
ჩემს თავს დავაკვირდი და შევამჩნიე, რომ საყვარელი ადამიანების მიმართ ვერ გამოვხატავ იმ გრძნობებს, რაც მათთან მაკავშირებს… რაღაც არ არის ჩემში, რაღაც მამოძრავებელი და გამბედავი ძალა, რომელიც ამ ნაბიჯს გადამადგმევინებს… ძალიან მძიმე მასა არ მიშვებს წინ… გინდა, მიხვიდე მოეფერო და აგრძნობინო, რომ გიყვარს, მაგრამ ვერ აკეთებ ამას… ამას სახელი ვერ მოვუძებნე, ვერც ახსნა… ამის გამო ძალიან ბევრ დადებით ემოციას ვკარგავ…

***
ისევ მარტო დავრჩი საკუთარ თავთან… ბნელდება, თითქმის ღამეა… სად ვარ?.. სადღაც პეკინზე ყოფილ გამსახურდიაზე (რა აზრი ჰქონდა ქუჩისთვის სახელის გადარქმევას და პეკინის დარქმევას თუკი მაინც ყველა ეძახის ყოფილ გამსახურდიას…). არ ვიცი, აქ რა მინდა… უბრალოდ მივდივარ წინ… წინ, სადაც არ ვიცი, რა დამხვდება… არ მესმის ქუჩის ხმაური, ხალხის ფეხების ხმა და ვიღაცების დიალოგები, მესმის მხოლოდ Bruce Springsteen -ის მუსიკა (  Streets Of Philadelphia ). მესმის გამუდმებით… ეს მუსიკა ახლა ჩემი მდგომარეობაა და მე მას განვიცდი…

ფეხის მოძრაობა, წონასწორობა და გეზი წინ _ ეს მე ვარ.. და კიდევ ფიქრი… სამყაროს მოწყვეტილი ფიქრები ყველაფერზე ზოგადად და კონკრეტულად ცხოვრებაზე…

მე დავკარგე ის თავდაჯერებულობა, რაც მქონდა ოდესღაც… ამ ერთი წლის განმავლობაში შევძელი და გამოვცადე უამრავი რამ და, პირველ რიგში, თვითონ ცხოვრება… ვნახე, რა შემეძლო მე და, რაც ვერ შევძელი, მწარედ დავიხსომე… და, რაც Mმთავარია, ამ ერთი წლის განმავლობაში მიყვარდა… მიყვარდა გამუდმებით და მტკივნეულად… და ახლაც, როცა პეკინის ხმაურიან ქუჩას მივუყვები, ვგრძნობ, როგორ მატულობს მონატრება… არის ჩემშიც რაღაც სენტიმენტალური და მე მიყვარს…

***
ქუჩებს სისველე ამშვენებს ამ საღამოს და გაზაფხულის წვიმის სუნითაა გაჟღენთილი ჰაერი… მიდიხარ და ფიქრობ, რომ ეს ცხოვრება შენი ერთადერთი შანსია, რომ დაუმტკიცო ყველას ყველაფერი, რომ მიაღწიო უმაღლეს მწვერვალს ადამიანური ყოფისა… დაიმკვიდრო შენი სახელი და შემდგომში იქნა ხშირად გახსენებული, შექმნა რაღაც ახალი, ისტორიას მისცე მიმართულება. და შენ, ცხრამეტი წლის ახალგაზრდა, რომელიც წესით სულ სხვა რამეზე უნდა ფიქრობდე, რომელმაც ჯერ კიდევ ახალგაზრდობა უნდა მოიხმარო და ამ ასაკის სიამეები იგემო, ფიქრობ და შენს თავს არწმუნებ მყარი არგუმენტებით: თუ გინდა მომავალში კარგი სასტარტო პირობები, როცა დიდ ცხოვრებას შეუდგები, აქედანვე უნდა დაიწყო მზადება. არწმუნებ შენს თავს, რომ ეს ცხოვრება უბრალოდ დღეების, საათებისა და წუთების გრძელი ჯაჭვი არაა მხოლოდ, რომ ეს არის ძნელი სტრატეგიული ხასიათის თამაში, რეალობაში გადმოტანილი… შენ თვითონაც თამაშობ დაუნდობლად და თამაშობ ადამიანური ურთიერთობებით, უყრი საფუძველს საზოგადოების აზრს შენს შესახებ; შენ იზრდები და ზრდი შენს მხარდამჭერებს; შენ ძერწავ შენს თავს ლიდერად; შენ სწავლობ, როგორ მართო მასისა და კონკრეტული პირების აზრთა მიმართულება შენს სასარგებლოდ; შენ ხვდები, რომ აუცილებელია ყველასთან მისსავე ენაზე საუბარი… და ნელნელა მისთვის შენი ენის, ხმის, ქცევებისა და აზრის თავს მოხვევა… და შენ იმარჯვებ კონკრეტული ადამიანების ცნობიერებაში…

ისევ მიდიხარ წინ, უსმენ მუსიკას, რომელიც გსიამოვნებს და ფიქრობ მომავალზე, შორეულ მომავალზე და ხვდები, რომ ცხოვრებაში ყველაფერი მიღწევადია. უბრალოდ უნდა ხედავდე საბედისწერო ნიშნებს და უნდა შეგეძლოს მომავლის ადამიანების ამოცნობა, შენ უნდა ისწავლო მათი ცნობა… უნდა მოხვდე იქ, სადაც გადაიკვეთება საჭირო დრო, საჭირო ადგილი და უნდა თქვა საჭირო სიტყვა… ამ სამ განზომილებას მოაქვს შენი მომავალი ცხოვრების სასურველი მხარე…

შენ ისეთ რამეს ხედავ, რასაც სხვები ვერ ხედავენ. შენ იცი, რომ ახლა, აწმყოს ამ მომენტში ვიღაცები აქტიურობენ, შენ კი შორიდან უყურებ და იცი, რომ მათ მხოლოდ კიბის საფეხურების ფუნქცია აქვთ, რომელზეც უნდა ახვიდე და ისიც იცი, რომ გჭირდება მყარი მოაჯირი, რომელიც ასვლაში დაგეხმარება… და ამდენ “საფეხურში” ცნობ იმ მომავლის ადამიანს, რომელიც დახმარებას გაგიწევს და “მოაჯირად” დაგიდგება…

[2007 წ.]

Advertisements

კომენტარის დატოვება »

კომენტარები ჯერ არ არის.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: