Kesha's Blog

აპრილი 9, 2015

შიშის ანატომია

შიში რომ არ გქონდეთ

 

გიფიქრიათ, რამდენ რამეზე გითქვამთ უარი მხოლოდ იმიტომ, რომ შეგშინებიათ ამა თუ იმ ნაბიჯის გადადგმა? რამდენჯერგითქვამთ უარი ცვლილებებზე, რადგან მომავალი გაშინებდათ? რამდენჯერ მიგიციათ უფლება შიშისთვის, თქვენს გადაწყვეტილებებზე გავლენა მოეხდინა?

როდესმე, თუ გადავწყვეტ, რომ ლექციები წავიკითხო, ერთ-ერთი მთავარი, რაზეც მსმენელებს მოვუყვები, იქნება შიშები.

რა თქმა უნდა, მეც ბევრი რამის მეშინია და უფრო ბევრი რამის მეშინოდა წარსულში. თუმცა წლების მატებასთან ერთად ჩემთვის ძველმა შიშისმომგვრელმა სიტუაციებმა იკლო, მაგრამ სხვა ახალმა შიშებმა იჩინა თავი. ეს ერთგვარი მრავალსაფეხურიანი თამაშივითაა, სადაც ყოველ ახალ საფეხურზე გიწევს სირთულეს გაუმკლავდე, რათა შემდეგ საფეხურზე უფრო დიდ სირთულეს შეეჭიდო. სხვაობა კი ისაა, რომ თამაშში წინ წასვლის არ გვეშინია. იქ ხომ გამოგონილ გმირს უწევს შებრძოლება, ჩვენ არაფერს ვკარგავთ, უბრალოდ ვერთობით. რეალურ ცხოვრებაში კი წინ ნაბიჯების გადადგმის გვეშინია, აქ დასაკარგიც უფრო მეტი გვაქვს. ასე არაა?

რატომ მომინდა ამ თემაზე დაფიქრება? ერთ-ერთ სამსახურში შეხება მქონდა მოხალისეებთან. მიზანი იყო ათასობით მოხალისის მოზიდვა, მათთვის სპეციფიური სასწავლო კურსების მომზადება, მათი სელექცია, პოზიციებზე განაწილება და სხვ. ყველაზე საპასუხისმგებლო პოზიციებზე განაწილებულ მოხალისეებთან შეხვედრაზე ჩვენმა უცხოელმა მრჩეველმა შემოგვთავაზა ასეთი რამ: ყველა მოხალისეს ვთხოვეთ, ანონიმურად დაეწერათ ფურცლებზე – რისი ეშინიათ? რისი სწავლა უნდათ? რა მოლოდინები აქვთ? რა თქმა უნდა, ჩვენთვის, ხელმძღვანელებისთვის, უმთავრესი იყო გაგვეგო, თუ რა შიშები აქვთ ჩვენს მომავალ თანამშრომლებს. საუბრებით და შეგონებებით შიშები რომ არ ქრება, ეს ჩვენთვისაც ნათელი გახლდათ. ჩვენი გამოსავალი მათი საქმეში ჩართვა იყო. შიშები ქრება მაშინ, როცა პირადად დაინახავ, რომ საშიში არაფერია. ის, რისიც ჩვენს მოხალისეებს ეშინოდათ, პრაქტიკული დავალებების შესრულების შემდეგ, მეორე დღეს ნელ-ნელა გაქრა. მესამე დღეს ყველა თავისუფალი იყო დაბრკოლებებისა და ბარიერებისაგან, რომელიც მათ წინაშე შიშმა აღმართა.

ნელსონ მანდელას აქვს ნათქვამი: „მე მივხვდი, რომ გამბედაობა შიშის  უქონლობა კი არა, მასზე გამარჯვებაა. მამაცი ადამიანი ის კი არაა, ვისაც არაფრის ეშინია,  მამაცია ის, ვისაც ძალუძს საკუთარი შიშების დამარცხება“. ჩვენმა პრაქტიკამ მოხალისეებთან მიმართებაში კონკრეტული შედეგები გამოიღო. მას შემდეგ, რაც ჩვენი ახალგაზრდა თანამშრომლები საქმეში ჩაერთვნენ, მეორე დღეს უკვე ბევრად თავისუფლები იყვნენ, მესამე დღეს კი საკუთარი შიშები საერთოდ აღარ ახსოვდათ, იმდენად გართულები და კმაყოფილები იყვნენ საკუთარი საქმეებით. ისინი საკუთარ შიშებთან პირისპირ აღმოჩნდნენ. მოხალისეების უმეტესობას ეშინოდა უცხოელ სტუმრებთან კონტაქტის, არ სჯეროდათ საკუთარი ძალების. ეშინოდათ, რომ ვერ იკონტაქტებდნენ უცხო ენაზე გამართულად და ვერ შეასრულებდნენ მათზე დაკისრებულ მოვალეობას. თუმცა უცხოელ სტუმრებთან მათი პირველივე კონტაქტის შემდეგ ყველა შიშმა უკან დაიხია, აღმოაჩინეს რა, რომ მათი შიშები უსაფუძვლო იყო.  მათ დაძლიეს შიში ყოველგვარი ნერვიულობისა და განცდების გარეშე. დარწმუნებული ვარ, მომავალში მათ არასოდეს ექნებათ შიში ახალ ადამიანებთან კონტაქტის დამყარების და ისინი ბევრად გაბედულად გადადგამენ ნაბიჯებს. მაგრამ ისიც მესმის, რომ მათი შიშები სხვა ხალხის უფრო სერიოზულ და უფრო მძაფრ შიშებთან შედარებით მოსატანადაც არ ღირს. შეიძლება, ჩავთვალოთ, რომ ეს თამაშის პირველი ტურის სირთულეს ჰგავდა.

შიში ხომ სინამდვილეში ჩვენ მიერვე გამოგონილი, ჩვენს გონებაში წარმოსახული მომავალია, რომელიც არ გვინდა, რომ მოხდეს. ჩვენ ყოველდღიურად ვდგამთ ნაბიჯებს ცხოვრებაში. ჩვენ მიერ გადადგმულ ყოველ ნაბიჯს მოსდევს მოვლენათა განვითარების მრავალი ვარიანტიდან ერთ-ერთი. ამ ვარიანტებიდან ზოგი დადებითია, ზოგი – უარყოფითი, ზოგი – კატასტროფული, ზოგიც – ბრწყინვალე და სხვ. ჩვენ რეალურად ნაბიჯების გადადმისგან თავს იმიტომ ვიკავებთ, რომ გვეშინია მოვლენათა განვითარების მილიონი ვარიანტიდან ერთ-ერთის. ამაზე დაფიქრებულხართ? რატომ ვაძლევთ უფლებას არარსებულ, ჩვენ მიერ წარმოსახულ პესიმიზმს, ჩვენს რეალობაზე იქონიოს გავლენა?

ალბათ თქვენც გსმენიათ ერთი ჭკვიანური აზრი: წინ წასვლა ცხოვრებაში მხოლოდ მუდმივი მოძრაობით და ნაბიჯების გადადგმით არის შესაძლებელი. რადგან ამ ქვეყნად ყველაფერი მოძრაობს, ვითარდება, იცვლება, ერთ ადგილზე მდგარი და გარინდული ხალხი ავტომატურად მიდის უკან, რადგან მის გარშემო ყველაფერი მიდის წინ. ისიც გასათვალისწინებელია, რომ ხშირად წარუმატებლობით არაფერს ვკარგავთ, მხოლოდ გამოცდილებას ვიძენთ, რომ შემდეგი ნაბიჯი უფრო ჭკვიანურად გადავდგათ, წინასწარ უფრო მეტი რამ გავთვალოთ.

რა თქმა უნდა, კიდევ ბევრი დაწერა მინდა, მაგრამ ამჯერად ვფიქრობ ეს მცირე მონათხრობიც ბევრს დააფიქრებს. სხვა დროს იმედია, დიდ აუდიტორიაში შევხვდებით და ვისაუბრებთ ჩვენს შიშებზე. რიჩარდ ვილკინსი ამბობს: „წარმატება მაშინ მოვა, როცა ჩვენ მიზნებს დავუთმობთ იმდენივე ენერგიას, რამდენსაც ვუთმობთ ჩვენ შიშებს“. შიში მატყუარაა, მეგობრებო, და ნუ მივცემთ საშუალებას ამ მატყუარას, უარი გვათქმევინოს მიზნებზე.

 

რომ არ გეშინოდეთ, რას გააკეთებდით? 🙂

 

Advertisements

%(count)s კომენტარი »

  1. რომ არ მეშინოდეს? ……. ბევრ რამეს შევცვლიდი 😦

    კომენტარი by კუშის ბლოგი / kushi's blog — აპრილი 9, 2015 @ 01:41 | პასუხი


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: